In de jaren zeventig, tachtig waren Jan en Ans Brugman met vele anderen actief in onze parochie op verschillende terreinen. Voor hun veertigjarig huwelijk schreef ik een speciale Wandeling op Zorgvlied. Jan was een verwoed amateur schaker.

 Zou het er een goede omgeving voor zijn? Misschien wel. Het is er rustig en er zijn leuke plekjes. En er hangt een heerlijke frisse geur; Natuurmonumenten zou er jaloers op zijn. Het zou kunnen: een schaakhoekje op Zorgvlied. Voor goede amateurs uiteraard, niet voor fanatiekelingen.
Ik zie het voor me. ‘s Morgens rond een uur of half negen – met schaken kun je niet vroeg genoeg beginnen – druppelen de mannen van de SC Holendrecht met hun schaakbord – of schaakmatje, dat is wat flexibeler – de poort van Zorgvlied binnen; op naar een van de door hen uitgezochte plekken. Ja, want als de mogelijkheid zich toch voordoet, dan zit je als schaker natuurlijk graag bij het graf van een illustere voorganger in de edele sport van het piekeren en piekeren. “Hé Max, geef nog eens een hint.”
Zou het nou echt wat zijn? In Moskou, waar ik ooit eens een week verbleef, wemelde het in de stadsparken van de mannen, die op een met veel omstanders omgeven bank hun partijtje speelden. Waarom niet op Zorgvlied? Heerlijk toch?! En als je even niet wilt schaken of lang moet nadenken over een zet ( klokken zijn verboden op een begraafplaats. Daar kent men geen tijd), maak je even een korte wandeling langs de graven. En je overdenkt je leven eens: de zetten die je erin hebt gedaan. En de gouden koningin, die je hebt getrouwd. Hoe je je samen met haar in je toren Holendrecht hebt ingezet voor gezin en voor kerk. En je bloedjes van kinderen die jou wel eens mat wilden zetten, en die het toch hebben gered. Nee, laat die maar schuiven…..
Schuiven? Je haast je terug naar je schaakplekkie en weet nog steeds niet welke zet je gaat doen. Zet 40, kan het symbolischer? Natuurlijk, je zet je koningin van d1 naar d5. Wat kan je beter doen?! Waarom heb je dat niet eerder gezien? Haar centraal op het bord zetten, natuurlijk. Ze overziet alles en regelt het verloop van de partij. Je hoeft zelf niets meer te doen.
Zou ‘t wat zijn? Op Zorgvlied? Hou ‘t nog maar in de Holendrecht. Kun je d’r nog eens een glaasje bijnemen en wat gezellige knabbels. En tegen die tijd, dat het leven je schaakmat zet, kom je maar naar Zorgvlied.

 “Hé Jan, geef me nog eens een hint?”
“Een hint? Je moet je koningin inzetten. Zit je altijd goed”.

Rob de Groot