Wandelend op Zorgvlied besef je regelmatig, hoe vergankelijk het leven is; niemand ontkomt aan de dood, iedereen zal een keer wederkeren tot stof. Of je nou koning, keizer, admiraal of paus bent. En als je eenmaal dood bent, is het maar afwachten wat er van je overblijft.

Ik bedoel niet lijfelijk, want dat zal niet veel zijn. Ik denk hier aan alles wat een mens in zijn leven voor anderen heeft betekend: zijn daden, zijn woorden, zijn ideeën, zijn uitspraken. Worstelend met al z’n goede en kwade eigenschappen heeft elk mens bij anderen een bepaalde indruk achtergelaten. De een heeft meer succes gehad dan de ander. De een was machtig en rijk, de ander niet.

Je kunt het soms zien aan de graven. De ene mens had invloed met z’n geld, een ander met zijn woord en weer een ander met zijn zwijgen. En allemaal waren ze op zoek naar geluk, naar vrede en liefde. Maar niet allemaal vonden ze de juiste weg, de beste vrienden en het volste begrip. En God weet of zij in de laatste seconde van hun leven die veel gezochte liefde en vrede hebben gevonden.

En dit alles geldt ook voor ons, de levenden. Ook wij zijn voortdurend druk bezig met onze zoektocht naar geluk en de lieve vrede. Voor onszelf en voor elkaar. Voor onszelf en voor elkaar? Maar al te vaak blijkt dat er sprake is van tegengestelde belangen. We zitten elkaar steeds in de haren en werken ons met onze ellebogen voorbij de ander. En dat met smoezen en nepnieuws, waar de hemel van siddert. Wie heeft het hoogste woord en wie het laatste?

Wie durft te zeggen dat zijn woorden en daden gelden voor de eeuwigheid? Wie durft te beweren dat hij onfeilbaar is?

Het is maar afwachten wat er van je woorden en daden overblijft. Het zal afhangen van de waarheid, die erin schuilt. Als die door de levenden wordt herkend, zal ze voortgaan en inspirerend werken. Maar hoeveel uitspraken zitten dicht bij de waarheid? De waarheid over leven, liefde, vrede, gerechtigheid, solidariteit, eenheid in zijn Geest. Over een wereld, waar niemand wordt uitgesloten, waar iedereen zijn of haar talenten mag waarmaken..

Rob de Groot