Zolang er leven is, zal er ook dood zijn. Iedere geboorte draagt reeds de kiem van de dood in zich. Of, zoals een oude doodgraver eens zeer laconiek zei: ‘Zolang de dood bestaat, is men zijn leven niet zeker’. 

Maar kunnen we leven met de dood? En hoe zou ons leven er dan uitzien?Je zou kunnen zeggen, dat Jezus van Nazareth dat kon: leven met de dood.Of eigenlijk leven tegen de dood in. Hij wist, dat zijn woorden en daden, onherroepelijk tot zijn dood zouden leiden, omdat hij een onvoorstelbare boodschap verkondigde. Een boodschap, die het gezag van de machthebbers uit zijn dagen dermate ondermijnde, dat hij wel moest worden opge­ruimd.Want wee je gebeente als de mensen daarin zouden geloven. Hoe hield je de wereld dan nog in de hand. Hoe kon je dan nog je eigen hachje redden. 

Leven met de dood wil volgens mij niet zeggen, dat je vrij zou zijn van doodsangst. Het betekent dat je je verzet tegen alles wat dood is in je persoonlijke en maatschappelijke leven; tegen onaantastbaarheid, tegen slavernij, tegen blijven waar je bent, tegen dogma’s, tegen onrecht, tegen oorlog en armoede. Het gaat daarbij niet om de periode tussen je geboortedatum en sterfdag, maar meer om een levenshouding, een opvatting van leven, met alle consequenties van dien. 

Er is nog steeds een strijd gaande tussen machthebbers en slachtoffers.Velen hebben de boodschap van Jezus van Nazareth opgepikt en begrepen en het moeten bekopen met hun fysieke leven. Jezus zelf ook. En toch hebben we het ruim tweeduizend jaar later nog steeds over hem, staan we nog steeds voor zijn woorden en daden in vuur en vlam. Want hij heeft in degenen, die vanuit zijn inspiratie leven, de dood overwonnen. Wat een verrijzenis! 

Machthebbers en slachtoffers, ze liggen allebei op Zorgvlied. En soms kun je aan hun graf zien, wie ze waren.

Rob de Groot