Het 60-jarige jubileum van onze parochie

Dat werd o.a. gevierd met een grote bijeenkomst voor (oud) medewerkers: pastores, parochiebestuursleden en werkgroepleden.
Ook hield dominicaan Karl Derksen op 20 april 1986 een indrukwekkende toespraak tijdens een van de vieringen. Enkele citaten daaruit:

“In een stad die al heel wat eeuwen bestaat en die in al die eeuwen ook heel wat christelijke gemeenschappen van allerlei soort en belijdenis herbergt, in zo’n stad is zestig jaar maar een betrekkelijk korte tijd. Maar die zestig jaar zijn toevallig wel dit stukje geschiedenis dat u, die hier bent, langer of korter heeft méégemaakt en ook daadwerkelijk heeft meegemáákt. Het spreekt mij aan dat u ‘zestig jaar Thomas van Aquino-parochie’ tot aanleiding neemt om een aantal ontmoetingen te houden en u tijdens twee weekenden te bezinnen op de vraag: Wat betekent het vandaag gemeente van Jezus te zijn?….
….. We zijn met z’n allen meer en meer dragers/-sters aan het worden van de kerk van Jezus. We zijn meer mondig, verantwoordelijk, aanspreekbaar en aansprakelijk aan het worden, als het gaat om de zaak van het evangelie. Ik zeg met opzet en heel nadrukkelijk: aan het worden. Want het gaat om een beweging, een proces. We zijn er nog lang niet. Het begint nog maar net.
Toen de Thomas zestig jaar geleden begon, kwam er niet alleen een kerkgebouw, maar ook al gauw een zusterklooster en scholen. Parochie betekende in die tijd, in die jaren van het rijke roomse leven een heel pakket van dienstverlening en verzorging: vorming, onderwijs, opvoeding, maatschappelijke en geneeskundige zorg en natuurlijk ook zielzorg…..
….Paus Johannes XXIII kwam en met zijn Tweede Vaticaans Concilie pleitte hij voor een meer open kerk…. In de geest van paus Johannes XXIII raakten we er steeds meer van doordrongen dat gelovig-zijn en gemeente-van-Jezus zijn alles te maken heeft met kunnen luisteren en kunnen zien, grote oren en ogen hebben en niet een grote mond. Van een kerk die het allemaal heel goed weet, die haar eigen terrein en invloed uitbreidt, die overal wat te brengen en te zeggen heeft, naar een kerk die luistert en ziet. Luisteren en zien wat er in de grote wereld, maar vooral ook heel dichtbij in je directe omgeving en diep in jezelf gaande is….
….. Ik ben bezig de geleidelijke overgang van een verzorgende kerk naar een missionaire kerk te beschrijven. Missionair noem ik dan die houding van openstaan, luisterbereidheid en ontvankelijkheid die zelf weer leidt tot dialoog, mededeelzaamheid en solidariteit. Als gelovige en als gelovige gemeenschap je iets laten gezeggen en zo tot een nieuw denken en doen komen, in de eerste plaats jezelf bekeren en niet de ander…. Een missionaire parochie kan een plek zijn, waar grote maatschappelijke en politieke problemen, zoals de honger in de wereld, de bewapeningswedloop, de zure regen, de werkloosheid wellicht op een andere manier aan de orde kunnen worden gesteld dan in de Tweede Kamer of in sommige huiskamers,
n missionaire parochiegemeenschap kan een plek zijn waar maatschappelijke inzet en vroomheid, actie en spiritualiteit, politiek en mystiek, God noemen en de vernederden niet verzwijgen, waarin dat alles niet los van elkaar raakt, maar onlosmakelijk met elkaar verbonden blijft.. Want om te geloven, om kerk van Jezus te zijn en steeds meer te worden, om samen God’s naam te noemen vormen we deze Thomasparochie. Geen actieroep, geen vakbond, geen politieke partij zijn. Wel actief, opkomend voor belangen, en partijdig”

 Rob de Groot